سنگ بودی
ولی نبودی
صبور
و نبودی
در لحظه های شکستنم
بودی
سنگ
و
صبور
بودی
در آزردنم
و
من
تو را
صبور بودمُ
داشتم امید
به روزهای بودنت
ولی
چه دیر
بودی
به بودی که نبودم
در آن روزهای دور
این
بود و نبود
عشق من بود
که نبود
...
تهران - مرداد نود ویک
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر