دستهای خالی و
چشمان پر
این است میراث حماقت بزرگ ما
آدمی تنهاست
تنهاتر از خدا
و تمام قلب های شکسته
تندیس های بزرگ مغزهای توخالی اند
که چشمان از حدقه در آمده شان
ایمان ما را به سخره میگیرند
و چشمان ما در انتظار زیبایی بسته میشود
زیبایی میمیرد و ما میمیریم
در حالی که هیچکدام دیگری را ملاقات نکرده است
دستهای خالی
چشمان پر
این است میوه درخت حماقت ما
که عین دیانت ماست
شهریور نود و یک
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر